Autor: Maisqueteatro

O valor das palabras

Éranse unha vez palabras que se cravaban como agullas, que doían ó saír e mancaban ó chegar. Facían que as persoas parecesen pequenas e sen valor. Ocupábano todo e bruaban nas mentes, no aire e mesmo nos escritos. Éranse unha vez palabras que destruían, que excluían.

Pero bastaba só con mirarse ós ollos para que brotaran palabras fermosas  que voaban e  debuxaban novos sorrisos,  e bruaban nas mentes, no aire e mesmo nos xornais.

Éranse unha vez palabras fermosas que sabían facer sentir ben. Facían que as persoas se sentisen valoradas e contaban historias que enchían de folgos. Éranse unha vez palabras fermosas que agarimaban, que incluían.


Vídeo resume da 3ª sesión do “Obradoiro para favorecer a Inclusión nas Aulas” que se está a levar a cabo no IES Lucus Augusti e no IES Nosa señora dos Ollos Grandes, coa colaboración de Tadega.

Sesión titulada “O valor das palabras

ANDAMOS POLA VIDA CARGADAS DE POSIT

Estamos a impartir, para alumnado de dous institutos de secundaria, un Obradoiro Teatral para favorecer a Inclusión nas aulas.

Na primeira sesión  tentamos buscar un exercicio que, de xeito visual, lles axudase a entender que era un prexuízo e como os procesos de categorización influían na discriminación.

Escribimos posits de colorines, moitos; con cualidades, aptitudes, rasgos físicos, de caracter, gustos, habilidades…. (guapo, negra, lista, gordo, mala en deportes, boa en ciencias…)

Con eles crearon personaxes baseados en persoas recoñecibles: Lady Gaga, El Langui e Jesús Vázquez. Entre todos decidiron que posit levaba cada un.

A Lady Gaga tocoulle guapa, creativa,  popular…

A Jesús Vázquez guapo, simpático, forte…

El Langui tivo o de simpático, o de divertido e o de rapeiro…

Despois leron testemuñas reais destas persoas, nas narran a discriminación e o acoso ós que foron sometidas.

A continuación eliminamos e cambiamos posits par deixar só os que foran acordes coas testumuñas.

Lady Gaga resultou que só tiña o de gorda.

El Langui non levaba máis que o de discapacitado.

Jesús Vázquez quedou co de gordo e co de galego.

Ó final todas imos pola vida cargados de posits, cantos len os demais é o que nos condiciona.

 

Historias extraordinarias de persoas ordinarias

 

María ten 12 anos e leva 3 nas salas dos xulgados; a pesares diso sorrí, xoga coa súa irmá e sae á rúa chea de forza. Pelexa polo teléfono e ten os primeiros complexos adolescentes.

María é unha rapaza máis pero cunha historia horrible, que viviu medos e violencia e que agora se enfronta a un sistema que non a deixa ser nena.

María criouse co home do saco, os seus monstros nunca estiveron debaixo da cama. Agora os seus pesadelos chámanse recordos, que volven día a día, valoración a valoración, vista xudicial a vista xudicial.

María coñece o peor da raza humana e segue confiando.

Pero ás veces énchese de xenreira e estoupa, porque non quere repetir o mesmo unha e outra vez, porque está cansa de que a valoren a ela, de que a xulguen, porque só quere ter 12 anos e gravar Musicalis (ou como se diga) e comprar roupa que brille moito e ler libros de medo.

A semana que ven ten outro xuízo, mentres súa nai está cun avogado  escribe un conto sobre un castelo cheo de moscas.  Coma unha nena máis,coma unha nena extraordinaria.

A María, a todas as Marías  que non se merecen ser silenciadas

 

O mellor e o peor do noso traballo son as persoas e ás súas historias. Ás veces fanche perder a fe no mundo que estamos a crear. Outras énchente de forza porque ese mesmo mundo está cheo de persoas extraordinarias que o fan mellor a pesares das súas historias.

 

 

Unha Gioconda no bar e unha Maja africana

15 mulleres, con 15 historias, con 15 corpos, con 15 personalidades, con 15 millóns de soños e con 15 formas de entender o mundo.

15 mulleres elixiron 15 cadros que representan figuras femininas e, con esa imaxe de referente, decidiron o xeito de reflectir nunha foto a que para elas é unha visión da muller actual.

E decidiron que A Gioconda está cansa de sorrir, que se cansou de ser a cándida e apracible moza, que quere liberdade para sentir e falar. A Gioconda pintou os beizos e marchou tomar algo.

E decidiron poñerlles libros ás cortesáns compracentes e cortar os fíos das bonecas silenciadas. E os corpos utilizados enchéronse de cadeas, cansáronse de ser un obxecto e só queren pertencer á súa dona.

A Maja vestiuse con roupas africanas, porque a fermosura tamén é negra, tamén tivo que emigrar. A fermosura non só é nobre; madruga, leva os nenos á escola e busca traballo para chegar a fin de mes.

15 mulleres con 15 historias, 15 cadros que nos representan a todas

 

                                

*Proxecto enmarcado dentro do Curso de Habilidades Comunicativas e Expresivas do Programa Express-arte, para a inserción laboral de vítimas de violencia de xénero, xestionado pola Asociación de Xóvenes Emprendedores Lucenses e promovido pola Consellería de Igualdade da Xunta de Galicia.

Todos somos observadores

O curso pasado fixemos un obradoiro sobre acoso escolar con alumnos e alumnas de 4º da ESO.

Ó finalizalo levaron a cabo unha performance de concienciación para o resto do centro.

Dividíronse en tres grupos : observadores, acosadores e unha acosada. Entre todas tentaron identificar as emocións e os sentimentos que motivan a conduta de cada un dos grupos.

“Aproban os observadores o que está a pasar?” Case todos estaban de acordo en que non.

“Por que non interveñen?” Porque teñen medo ou porque non vai con eles foron as respostas máis recorrentes.

“Como se podería cambiar o comportamento dos/as acosadores/as? Todas pensaban que sendo rexeitada a conduta pola maioría.

“Entón… se os observadores teñen o poder de cambiar as cousas, por que teñen medo?, por que pensan que non vai con eles?” Aquí houbo moitas respostas: por medo a que lles pase o mesmo, porque un só non pode cambiar as cousas, porque pensan que algo faría o acosado…

Escoitándoos falar non podíamos evitar vernos reflectidos neles, a nós, a vós… a todos e todas como sociedade. Pensan así porque así llelo ensinamos.

Nós tamén somos observadoras, tamén miramos para outro lado cando a cousa non nos afecta, tamén culpabilizamos a vítima para non poñernos no seu lugar.

Nós tamén somos observadores e tamén podemos mudar as cousas, porque ó cambiar nós cambiará o noso reflexo. O presente e o futuro non deixan de parecerse.

Hoxe tamén é 25N

Nós pensabamos que non tiñamos prexuízos ata que as coñecemos a elas. Un día saímos de clase pensando “podería pasarme a min”. É una obviedade, pero non o é, de súpeto a distancia coa que o ves todo muda, de súpeto dáste conta que ti tamén es filla da sociedade na que o amor romántico pode cámbialo todo se es paciente, que ti tamén traspasaches límites sen ni sequera decatarte.

E veste a ti mesma dicíndolle ó rapaz de aquel bar que tes mozo para que te deixe tranquila, e ves como finxías falar por teléfono de volta a casa porque viña un home detrás, lémbraste cantas veces xustificaches coa falta de tempo o non ter fillos e míraste no espello e sabes que pensaches “por que o consinte”

Nós críamos que nunca nos pasaría porque non buscabamos un señor Grey, porque eramos económicamente independentes, porque nunca nos pasara… Só viamos a cúspide do iceberg,  pero non a nosoutras axudando a suxeitala.

Ese día entendemos que ninguén consinte un maltrato na primeira cita, que somos todos e todas, como sociedade os/as que permitimos a súa escalada. Cada vez que aceptamos os celos como parte do amor, cada vez que dicimos que se che levanta as saias e porque lle gustas, cada vez que aceptamos que se nos xulgue polo noso físico ou pola nosa forma de vestir, cada vez que cuestionamos á vítima e buscamos xustificar a agresión. Cada vez que normalizamos a base da pirámide para sentir que a nós nunca nos pasará.

Por iso hoxe é 25N, e mañá e todos os días, porque cada vez que unha persoa entenda (home ou muller) que é libre de ser quen é, que é un ser completo e digno de amor tal como é, que si queremos cambiar ten que ser por amor a nós e non a ninguén , que NON é NON e non é necesario xustificalo. Cada vez que iso pase estaremos máis preto de terminar coa violencia de xénero. Porque claro que me pode pasar a min, e a ti e a calquera. Porque todas somos fillas da mesma sociedade.

Comezando polo principio

Comezamos a escribir pensando en contarvos as cousas dende o principio, que coñezades maisqueteatro a través de nós, do noso traballo e da nosa visión del; que poidades criticarnos e axudarnos a medrar… Pero non atopamos o principio.

Debería ser sinxelo… Cando nace maisqueteatro?

Non temos resposta, non sabemos por onde comezar.

Entón miramos o caderno no que estamos a escribir (non cremos que poidamos renunciar nunca ó papel). É un fermoso caderno negro de tapas duras, regalo dunha alumna do ano pasado ó finalizar o curso. Ese é o inicio?!

Dá igual que día naceu esta web, ou cando nos sentamos a darlle forma, non importan os números que fixemos (moitos e mal), nin cando foi real a decisión.

Naceu antes, moito antes. Naceu o día que dixemos “Non saben escoitar, temos que facer xogos que lles axuden”.

Naceu no momento en que preparamos unha clase con dinámicas grupais porque “este grupo necesita aprender a cooperar”.

Naceu cada vez que valorabamos as necesidades persoais e tentabamos darlles ferramentas teatrais que puideran levar para a casa, para a vida.

Maisqueteatro xurdiu sen sabelo, regámolo sen darnos conta e cando o coñecemos xa era grande.